Een stad vol contrasten

Zelden ben ik zo nerveus. Voor iets wat ook eigenlijk helemaal niet nodig is. Het vliegtuig is al geland. Dus ze zijn al veilig op de grond. Het is ook niet dat ik ze al jaren niet gezien heb. Nee, het is pas vier maanden geleden. Maar toch gieren de zenuwen door mijn lijf. Bij de bagageband staat het al vol met mensen. Maar ik zie nog niet waar ik al een halfuur zo lang op wacht. Totdat ze eindelijk helemaal als laatste aan komen lopen. Een zucht van verlichting. Ik volg ze naar de uitgang totdat ze eindelijk door de deuren komen lopen en we elkaar in de armen vliegen. Het is echt waar: mijn ouders zijn in Colombia!

Ze zijn doodop. Logisch ook, na zo’n lange vlucht over de oceaan. Ze willen eigenlijk alleen maar slapen. We lopen naar de auto en in meer dan een uur rijd ik ze naar ons huis. Een veel te lange rit, want het is een grote chaos op de weg vandaag. Achter me op de passagiersstoel hoor ik angstkreten. Ook wordt regelmatig de adem ingehouden. Ze kijken hun ogen uit. Het is al donker, wat de boel nog een beetje enger maakt. Alles rijdt kriskras door elkaar. Lijnen op de weg ontbreken en ze worden ook nog door elkaar geschud door al die kuilen in de weg. Als we dan eindelijk aankomen in ons kleine paleisje pakken ze het hoognodige uit de koffer en gaan naar dromenland.

Tenminste, dat was de bedoeling. Want slapen met een jetlag gaat niet zo makkelijk. Ik slaap ook nooit de eerste twee dagen. De volgende dag worden ze dus zo mogelijk nog vermoeider wakker. Maar als je iets niet moet doen bij een jetlag is er aan toegeven. Die fout heb ik ook ooit eens gemaakt. Meteen aan het nieuwe ritme aanpassen dus. Daarom besluiten we te gaan ontbijten bij La Bagatelle. We kletsen aan één stuk door en eten onze buikjes vol met typische Colombiaanse gerechten. Ik bestel verse mango sap met melk voor ze. Iets wat ze alleen met water kennen, maar deze variant blijkt een stuk lekkerder. Alvast iets voor in Nederland dus.

Na het ontbijt rijden we door naar het centrum van de stad. Er zijn helaas demonstraties op het plein, waar we dus niet kunnen komen. We lopen wat rond door de binnenstad die precies vandaag totaal door militairen is bezet en besluiten dit deel later te gaan bekijken. Ze vinden alles maar wat leuk en hebben totaal geen cultuurshock. Dus besluiten we dat het wel mogelijk is door te rijden naar San Andresito bij het ziekenhuis waar Jimmy werkt. Een commercieel gebied in een arme wijk. Een totaal andere wereld vergeleken met de mooie buurt waarin wij wonen. Overal fruit op karretjes, overal mensen, geluiden, geuren, kleding, schoenen, eten, afval, sieraden en zwervers. Alles door elkaar. Het is regelmatig angstvallig stil achter me als ik mijn ouders hun ogen zie uitkijken. Dat kan ook bijna niet anders door dat grote contrast met het begin van de dag.

Vriendlief laat ze meteen het terrein van het ziekenhuis zien, wat best bijzonder is aangezien dit een heel oud ziekenhuis is wat duidelijk aan het gebouw te zien is. Ze vinden het allemaal bijzonder interessant. Wat een indrukken vandaag.

We rijden weer richting het noorden. Drugsverslaafden komen met houten stokken op onze auto aflopen als we voor het stoplicht staan. Jimmy leert mijn ouders hoe ze hier mee om moeten gaan. Niet in paniek raken en de mensen niet aankijken. Ook dit is Bogotá. We rijden verder, op naar het winkelcentrum Santa Fe, helemaal in het noorden van de stad. Een groter contrast tussen de arme wijk waar we net waren en dit gigantisch grote en luxe winkelcentrum is er bijna niet.

Na deze dag vol met auto’s, armoede, mensen, winkels en nog veel meer indrukken gaan ze vroeg naar bed om dit keer gelukkig wel iets te slapen. De volgende dag ga ik alleen met ze op stap, maar dit keer blijven we in de buurt. We lopen naar het park waar ik altijd ga joggen. Onderweg komen we ook hier houten karretjes en auto’s tegen met bergen fruit dat gewoon op straat wordt verkocht. Het park is ondertussen heerlijk ontspannen genieten van het uitzicht op de bergen en de sportievelingen die hier met z’n allen genieten van hun vrije dag. Het is behoorlijk warm buiten in de zon en besluiten daarom wat verkoeling te zoeken in het nabijgelegen winkelcentrum. We lunchen bij het geweldige Crepes & Waffles en wandelen weer richting huis.

Maar niet voordat we eerst naar de supermarkt gaan. De Éxito bij ons om de hoek doet zijn naam echt recht aan. Werkelijk alles is hier te koop. Bergen fruit, groente, pasta, meel. Maar ook televisies, kleding, brood, lampen, fietsen en autobanden. Na ook hier de ogen te hebben uitgekeken wandelen we in de hete felle zon naar een groentewinkel. Een heel grote welteverstaan. Geweldig natuurlijk, met die vele opgestapelde sinaasappels en al dat rare fruit. Hier gaan ze vaker komen, hoor ik achter me.

We komen thuis aan en nog geen vijf minuten later begint het te rommelen in de lucht. Weer een paar minuten later vallen er opeens met bakken grote hagelstenen uit de lucht. Mijn ouders begrijpen er niets van: net was het nog zo ontzettend warm met die zon! Tja, niet alleen de stad kent contrasten, ook het weer is totaal onvoorspelbaar.

De eerste twee dagen zitten erop en volgens mij genieten ze volop in deze onbekende omgeving die inmiddels al een stuk vertrouwder aanvoelt. Ze willen graag weer terug naar het centrum om het plein en het goudmuseum te bezoeken en staan te popelen om de hoge berg met de kabelbaan op te gaan. En al het ander moois wat Bogotá te bieden heeft. Gelukkig hebben we nog drie weken de tijd om dit allemaal te gaan doen. Volgens mij vinden ze het hier leuk. Ik kan met een gerust hart gaan slapen.

Advertenties

39 thoughts on “Een stad vol contrasten

  1. Pingback: BYE BYE 2015 – HELLO 2016! | BESABINE

  2. Wat leuk dat je ouders je hebben opgezocht. Lijkt me heel speciaal om hen te introduceren tot jouw wereld! Je zal ze vast af en toe goed missen.

    Last van een jetlag heb ik dus nooit. Maakt niet uit welke kant ik op vlieg. En ik slaap niet eens aan boord (daarom vind ik vliegen niet veel aan. Ik verveel me altijd) en heb gemiddeld een vluchtschema van 18 uur. Daar ben ik wel blij mee. Ik pak inderdaad altijd de dag op waar die is, als ik aankom. Net onze eerste vlucht gehad met mijn zoontje van 10 maanden. Van Orlando naar Amsterdam en door vertraging waren we 24 uur onderweg. En ook hij heeft nergens last van gehad. Dat belooft wat 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Ja dat was geweldig! Zo fijn voor hen ook dat ze nu weten waar ik woon en leef 🙂
      Wat superfijn dat je gewoon geen last hebt vanb een jetlag! Zou ik ook wel zo willen! 😉

      Like

  3. Ziet er zalig uit. Leuk met al die foto’s.
    Uiteindelijk is het voor jouw ouders toch ook wat thuiskomen, ze kunnen met al hun vragen bij jullie terecht.

    Like

  4. Hi Els and Peter,
    Great photo of you two in the park (?) with the mountain in the background.
    Peter, this is truly a ‘fruitable’ place!
    Groetjes, Ingrid and Chris

    Liked by 1 persoon

  5. Fijn om Sabine en Jimmy weer te zien! Bogota een stad met veel gezichten!
    We genieten van alle indrukken, de verschillende mensen, het opgestapelde fruit en natuurlijk
    het chaotische verkeer……..ja, ook daar doet mijn meisje gewoon aan mee!!

    Liked by 1 persoon

    • Els en Peter. Wat fijn dat jullie een maand genieten bij jullie dochter! Ik lees het weblog via Benita. Heel leuk om het te volgen. Fijne tijd samen!!! Gr. Ingrid uit Den Haag

      Liked by 1 persoon

  6. Zo….jullie zijn druk geweest zeg! Wat fijn dat het goed gaat….en het weer is geweldig deze dagen! Genieten maar! Al dat fruit, idiote verkeer en contrasten…geuren, mensen, geluid (dat heb je hier echt altijd!). Heel leuk. Hou de activiteitenlijst maar bij…in juni ga ik het met mijn ouders over doen!

    Liked by 1 persoon

    • Ja heerlijk weer deze dagen! 🙂 Vandaag buiten Bogotá geweest, was weer even iets heel anders. Je ouders gaan net zoveel genieten denk ik! 😀

      Like

  7. Goed om te horen dat de reis goed is verlopen. Nu maar genieten van elkaar en van een mooie vakantie de komende weken. We blijven jullie volgens! Groetjes Kees en Attie.

    Liked by 1 persoon

  8. Fijn om te lezen dat Peter en Els goed zijn aangekomen in Colombia. Het is heel fijn om je ouders van het vliegveld te halen en te verwelkomen in je nieuwe land. Ja, de contrasten zullen groot zijn in Colombia. Wat opvalt zijn de bergen fruit die je overal kunt kopen, dat is koren op de molen voor Peter en bovendien zijn er veel gelegenheden waar je kunt eten. Het park ziet er mooi uit met bergen op de achtergrond. Met andere woorden: heel veel genieten, van elkaar en van Colombia.
    We volgen jullie blog met belangstelling en wensen jullie nog heel veel mooie dagen.
    Groeten van Marianne en Menno.

    Liked by 1 persoon

  9. Hoi Sabine,
    war heerlijk om je ouders alles te kunnen laten zien waar jij zo enthousiast over bent en nu kunnen zij ( en wij!!) meegenieten!!
    Veel plezier en een heerlijke tijd samen!!

    Els, knuffel van Annelies! !

    Liked by 1 persoon

  10. Wat fijn om jullie weer samen te zien! Zo te lezen genieten jullie er goed van en is er heel veel te ontdekken. We wensen jullie hele fijne en gezellige weken toe. Lieve groeten van ons allen uit Emmen.

    Liked by 1 persoon

  11. Het geluk valt van jullie vier gezichten af te lezen. Zo’n vereniging met je ouders moet fantastisch zijn. Die fruitbergen op de markt – ik zou er zo mijn tanden in zetten 🙂 !!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s