Suesca: naar de top op tenen

Het is regenachtig. En fris. Door de modder lopen we naar een klein winkeltje. Onze gids staat al klaar. We passen onze schoenen die strak moeten zitten bij de tenen. Die hebben we zo direct tenslotte nodig. Als we alles hebben gaan we aan de wandel. Beladen met water, eten en regenjassen lopen we richting onze bestemming. Uit het niets reizen hoge rotsen op uit de grond. De zon begint door te komen. Aan de rotsen worden lange touwen gespannen. Overal zien we mensen hangen. We volgen het spoortje totdat we bij onze route zijn aangekomen. De gids klautert zonder enige vorm van bescherming naar boven om voor ons het touw door het ringetje boven op de rots te halen. Als hij weer veilig op de grond staat kan de pret beginnen. We gaan klimmen!

We zijn in Suesca, hét klimdorpje van Colombia, nog geen anderhalf uur rijden vanaf Bogotá. Uit heel het land vind je hier mensen op zoek naar avontuur. Met drie kilometer aan hoge rotsen waarop vijfhonderd klimroutes te doen zijn ben je als klimliefhebber wel even zoet. Voor ons is dit de tweede keer. De tweede keer de angst opzoeken. Maar ook het avontuur. Met ontzettende hoogtevrees ben ik al zenuwachtig als we in de auto zitten. Ik kan me de laatste keer nog maar al te goed herinneren. Dat ik alleen maar twee meter boven de grond stond en niet meer naar beneden durfde. Maar nu weet ik hoe het gaat. Nu moet het anders. Ik ga mijn angsten opzoeken en gewoon die rots op.

De gidsen leggen precies uit wat er gaat gebeuren. Na een paar minuten weten we alles over de veiligheid van dit hele gebeuren. En dan is natuurlijk de vraag: wie gaat er eerst? Ik niet dus. Ik maak de foto’s wel. De stoere Diana kan niet wachten om die rots op te gaan dus die wordt als eerste in het tuigje gehesen. Net als Jimmy trouwens. Met instructies van de gids klimmen ze behendig omhoog. Trots aan de top kijken ze omlaag om te zien hoe hoog dit eigenlijk wel niet is. En dan weer naar beneden. Gaan zitten in het tuigje. Naar beneden springend over die steile rots. Wat een blijheid als ze weer op de grond staan. Dat hebben ze toch mooi maar even gedaan.

En dan zijn Mario en ik aan de beurt. Beiden hoogtevrees. Ik meer dan Mario. De zenuwen nemen alweer toe. Hoe gaat dit verlopen? Ik weet al bij voorbaat dat ik de top niet ga halen. Maar toch begin ik aan de tocht. Klimmen is namelijk hartstikke leuk. Ik houd ervan, lekker in de natuur zo actief bezig zijn. Met dat prachtige uitzicht, de frisse lucht. Alleen die hoogtevrees zit me in de weg. Op ongeveer drie meter houd ik het voor gezien. Ik kijk naar beneden en dat had ik niet moeten doen. Drie meter is echt hartstikke hoog! Als ik weer veilig op de grond sta is Mario nog steeds bezig. Hij is helemaal tot de top gekomen, maar naar beneden is lastig. Maar ook hij landt veilig op de grond.

In totaal klimmen we vier verschillende routes. Regelmatig begint het te regenen, maar dat mag de pret niet drukken. Wij klimmen gewoon door. Als we de laatste route doen ben ik vastbesloten: ik moet en zal die top halen. De route is niet al te moeilijk, maar wel hoog. Ik zet mijn helm weer op en haal een keer diep adem. Ondertussen begint het te regenen precies als ik ga beginnen. Is dat een teken? Toch klim ik door. Met mijn handen voel ik de rots boven me. Ik vind de stenen waaraan ik me kan vastklampen en mezelf omhoog kan trekken. Ook met mijn tenen verken ik de rotswand. Op mijn tenen op een klein rotsstukje duw ik mezelf omhoog. Ik klim en klim en kijk geen moment naar beneden. De verleiding is groot. Hoe hoog ben ik al? Maar toch doe ik het niet. Mijn handen en voeten vinden genoeg uitstulpingen om mezelf omhoog te werken. En dan, het is echt waar, ben ik aan de top. Voor het eerst in mijn leven. Ik heb het gered! Ik wil omkijken voor de foto, maar doe het niet. Ik ben veel te bang dat ik dan niet meer naar beneden durf en ik weer van die rots geplukt moet worden door de gids. Dus laat ik mijn handen los. Ik ga zitten in mijn tuigje. Mijn leven hangt nu aan dit touwtje. Dat steeds een beetje meer gevierd wordt. Met mijn voeten op de rots zak ik steeds verder naar beneden. En dan opeens sta ik weer met beide benen op de grond. Ik ben ontzettend blij en trots. Ik heb het gewoon gedaan!

De dag zit erop. Wat was het heerlijk. Wat is klimmen toch leuk. Ja, zelfs als je doodsbang op je voetjes staat te trillen. Oefening baart kunst, zo blijkt. Naar de top op onze tenen: we komen snel weer terug!

Advertenties

20 thoughts on “Suesca: naar de top op tenen

  1. Echt super van jou dat je het toch gered hebt, echt woman?????????? Never ever dat ik daar op die rotsen zou gaan klimmen, hahaha prachtige foto’s ook van te gladde rotswanden, ik vind het zo ie zo knap dat mensen daar omhoog komen, dat omlaag oke… maar omhoog, hahaha

    Ga jij ze nu meenemen het water op en laat je ze ooit een keer zeilen? 😉

    X

    Liked by 1 persoon

    • Bedankt! 😀 Omlaag is trouwens ook helemaal niet zo makkelijk, zeker niet als het zo glad is. Ik heb Jimmy al vaak meegenomen met zeilen, maar nooit in Colombia. Wil ik zeker een keer gaan doen! X

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s